Akwakultura, czyli hodowla niskoemisyjna i zasobooszczędna, to najbardziej przyjazna środowisku metoda hodowli. W przypadku chowu i hodowli zwierząt, m.in. ryb, jest jednocześnie najefektywniejszą formą pozyskiwania zdrowego źródła białka zwierzęcego na tle wszystkich innych gałęzi rolnictwa. W takim właśnie modelu hodowany jest w Polsce pstrąg – ryba o wyjątkowym smaku i właściwościach odżywczych.
Akwakultura określana jest również jako „wodny” odpowiednik rolnictwa – obejmuje chów lub hodowlę zwierząt (ryb, skorupiaków, mięczaków) lub uprawę roślin i organizmów roślinopodobnych (glonów/wodorostów i makrofitów). Może być prowadzona z wykorzystaniem zarówno wód słodkich, jak i morskich. Jej głównym zadaniem jest zwiększenie produkcji (obsad, karmienia, ochrony przed drapieżnikami itp.). Dla odróżnienia od rybołówstwa Organizacja Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa (w skrócie FAO – ang. Food and Agriculture Organization of the United Nations) wprowadziła definicję akwakultury, zgodnie z którą jej wyróżnikiem jest wymóg posiadania utrzymywanych zasobów przez cały okres chowu lub hodowli.
Ratunek dla ekosystemów
Rozwój sektora hodowli ryb wynika z naturalnej konsekwencji wyczerpywania się zasobów ich naturalnych populacji w morzach i oceanach. Spowodowane jest to nie tylko pogarszającym się stanem jakości wód powierzchniowych, ale także postępującymi, niekorzystnymi zmianami klimatycznymi.
Akwakultura a ochrona bioróżnorodności
Naprzeciw temu problemowi wychodzi akwakultura – model hodowli, który wspiera ochronę zasobów środowiska naturalnego. Stanowi ona bazę do utrzymania bioróżnorodności, zapewniając m.in. rozród wielu cennych gatunków ryb. To dzięki akwakulturze populacje pstrągów dziko żyjących są nieustannie odnawiane. W wielu gospodarstwach rybackich prowadzi się hodowlę narybku pstrąga potokowego, czyli głównego gatunku występującego w polskich rzekach.
Ciągłość przepływu i czystość wody
Akwakultura dba o czystość i ciągłość przepływu wody. Gospodarstwa rybackie muszą spełniać restrykcyjne normy UE w tym zakresie – są to regulacje należące do najsurowszych na świecie. Pobór i zrzut wody odbywają się przy zachowaniu ciągłości cieku. Samo miejsce poboru i zrzutu zlokalizowane są w małej odległości od siebie. Pobiera się określoną ilość wody – w ten sposób naturalny rytm przepływu pozostaje nienaruszony, umożliwiając migrację ryb wolno żyjących.
Co ciekawe, dzięki wykorzystaniu nowoczesnych, kilkustopniowych systemów oczyszczania wody, w większości przypadków woda wypływająca z takiego stawu jest czystsza niż ta, która do niego wpłynęła.